- Milyun-milyong bata at kabataan ang nananatili sa labas ng sistema ng edukasyon para sa mga kadahilanang istruktura.
- Ang pandemya, pagbawas sa badyet, at mga salungatan ay nagpalalim sa pandaigdigang krisis sa edukasyon.
- Ang hindi pagkakapantay-pantay, kakulangan ng data, at limitadong pampublikong pamumuhunan ay humahadlang sa pag-access sa de-kalidad na edukasyon.
Ang sitwasyon ng edukasyon sa buong mundo ay dumaranas ng isa sa mga pinakamaselang sandali nito sa loob ng ilang dekada . Bagama't ang unibersal na pag-aaral ay naging prayoridad na layunin sa karamihan ng mga bansa sa loob ng maraming taon, ipinapakita ng mga kamakailang ulat na malayo pa rin ang pagkakataong makakuha ng edukasyon para sa lahat at lumala ang krisis sa edukasyon sa iba't ibang aspeto.
Sa likod ng mga nakakagulat na ulo ng balita, ipinapakita ng datos ang isang nakababahalang kalakaran. Ang pinakahuling pandaigdigang bilang ay naglalagay sa bilang ng mga bata at kabataan na kasalukuyang hindi tumatanggap ng pormal na edukasyon sa halos 285 milyon . Kasama sa bilang na ito ang mga hindi makapag-aral sa elementarya dahil sa kahirapan o armadong tunggalian, at ang mga walang access sa edukasyong sekundarya. Lalo na nakababahala ang 175 milyong mga batang nasa edad ng preschool na wala ring access sa edukasyon sa mahalagang yugtong ito ng pag-unlad.
Ang papel ng pampublikong pagpopondo sa pagpapalala ng krisis
Marami ang mga dahilan para sa pagtaas ng educational exclusion, ngunit ang salik na pang-ekonomiya ang mahalaga . Sa maraming bansa, ang pagpapatupad ng mga patakaran sa pagtitipid ay nagresulta sa malalaking pagbawas sa mga badyet sa edukasyon . Ang kakulangan ng pamumuhunang ito ay direktang isinasalin sa mas maraming batang hindi nakakapag-aral, mas kaunting magagamit na mapagkukunan, at mas mababang kalidad ng mga serbisyong pang-edukasyon.
Kinikilala ng pandaigdigang komunidad ang pangangailangang dagdagan ang pamumuhunan upang makapagbigay ng inklusibo at de-kalidad na edukasyon. Kamakailan ay nagpulong ang mga kinatawan mula sa iba't ibang pamahalaan sa Seville at napagkasunduan ito, na nangangakong maglalaan ng hindi bababa sa 4% hanggang 6% ng kanilang GDP, o 15% hanggang 20% ng kabuuang pampublikong paggastos, sa sektor ng edukasyon. Gayunpaman, para sa maraming analyst, ang pagpapatupad ng mga pangakong ito ay nananatiling isang hindi natapos na gawain.
Mga epekto ng krisis: hindi pagkakapantay-pantay at kawalan para sa milyun-milyon
Malalim ang mga bunga ng sitwasyong ito. Sa maraming rehiyon, gaya ng babala ng iba't ibang organisasyong panlipunan, ang krisis sa edukasyon ang pinakamatinding tumatama sa mga pinakamahihirap na grupong panlipunan . Ang mga pagkagambala sa klase, maging dahil sa mga kadahilanang pangkalusugan, welga ng mga guro, o kawalang-tatag ng institusyon, ay nauuwi sa pag-iipon at nag-iiwan ng nakababahalang epekto ng mga nawalang araw at hindi nababawing pagkatuto.
Ang pagtuon sa hindi pagkakapantay-pantay ay susi sa pag-unawa sa tindi ng problema. Ipinapakita ng mga kamakailang datos na habang nagagawang mabawi ng mga pribadong paaralan ang karamihan sa akademikong nilalaman pagkatapos ng mga panahon ng krisis, ang mga pampublikong paaralan ay nagagawa lamang masakop ang isang maliit na bahagi , na nag-aambag sa paglawak ng agwat sa pagitan ng mga mag-aaral batay sa kanilang pinagmulan at katayuang sosyoekonomiko. Ang kakulangan ng opisyal, pinaghiwa-hiwalay, at napapatunayang datos ay nagpapalala sa imposibilidad ng pagbibigay ng epektibong tugon sa mga pagkukulang na ito.
Mga iminungkahing solusyon at mga hamon sa hinaharap
Iginiit ng mga organisasyong panlipunan at pang-edukasyon ang pangangailangan para sa isang malalim na pagbabago sa sistema ng edukasyon . Nagpapanukala sila ng isang roadmap na kinabibilangan ng mga aksyon tulad ng pagbibigay-priyoridad sa mahahalagang nilalaman, pagpapalawig ng kalendaryo ng paaralan kung kinakailangan, at patuloy na pagtatasa na naglalayong suportahan ang pagkatuto, sa halip na ibukod ang mga mag-aaral.
Bukod pa rito, binibigyang-diin ang kahalagahan ng pagtiyak sa nutrisyon ng mga mag-aaral, suportang psychosocial, at paglikha ng ligtas na kapaligiran sa paaralan. Upang makamit ito, mahalaga na ang paggawa ng desisyon sa institusyon at pampublikong debate ay nakatuon sa karapatan ng mga bata na matuto , at hindi lamang sa administratibong pamamahala ng sistema.
Mahalagang kilalanin na ang krisis sa edukasyon, na malayo sa pagkalutas, ay nangangailangan ng isang koordinado at patuloy na tugon mula sa mga pamahalaan at lahat ng lipunang sibil . Kung wala ang mga sama-samang pagsisikap na ito, ang mga negatibong epekto sa milyun-milyong buhay at sa kolektibong kinabukasan ay magiging mahirap na baligtarin.
